İç hukuk yolları tükenmiş durumda. AİHM’in verdiği karar da, hukuki açıdan Demirtaş’ın tahliyesinin önünde bir engel kalmadığını açıkça ortaya koyuyor. Üstelik yalnızca DEM Parti değil; iktidar ve muhalefet cenahındaki birçok isim de “yargısal bir engel olmadığı” konusunda hemfikir. Toplumsal beklenti tahliye yönünde. Siyasi atmosfer de, geçmiş yıllara kıyasla daha uygun görünüyor.

 

Peki o hâlde neden Selahattin Demirtaş hâlâ serbest bırakılmıyor?

 

Bu sorunun yanıtı, hukukla siyaset arasındaki gerilimde saklı.

 

Hukuki zeminde çözülmüş görünen bir dosya, çoğu zaman siyasi sonuçları nedeniyle fiili olarak ertelenebiliyor. Yargının bağımsızlığı konusundaki tartışmalar, özellikle yüksek profilli davalarda karar süreçlerinin toplumdan, uluslararası kurumların baskısından ve ülke içi siyasal dengelerden etkilendiği yönünde güçlü bir algı oluşturuyor. Demirtaş’ın konumu da, uzun süredir yalnızca hukuki bir dosya olmanın ötesine geçmiş durumda.

 

Bir başka deyişle, mesele artık “hukuki engel var mı?” sorusundan çok “siyasal irade bu karara hazır mı?” sorusuna dayanıyor. Hükümet açısından Demirtaş’ın tahliyesi, hem iç siyasette hem de bölgesel dengelerde yeni hesaplamaları beraberinde getirebilir. Bu nedenle tahliyenin zamanlaması, hukuki bir zorunluluktan çok siyasi bir tercih hâline gelmiş gibi görünüyor.

 

Sonuç olarak engel hukuki değil; engel siyasal. Toplum beklentisiyle siyasi karar arasındaki makas kapanmadan, hukuki kararların uygulanması da gecikiyor.