Her gün televizyon ekranlarında yeni bir cinayet haberi görüyoruz. İntihar vakaları artıyor, aile içi şiddet sıradan bir olaymış gibi karşılanıyor. Trafikte yaşanan en küçük tartışma ölümle sonuçlanabiliyor. İnsanlar artık evlerinden çıkarken yalnızca işlerine veya okullarına gitmiyor; aynı zamanda güvenlik endişesiyle hareket ediyor.

Bireysel silahlanma kontrol edilemez bir noktaya ulaşmış durumda. Ruhsatlı veya ruhsatsız silahlara erişim her geçen gün kolaylaşırken, öfke kontrolü olmayan bireylerin elinde bu silahlar toplum için ciddi bir tehdit oluşturuyor. Bir zamanlar yalnızca suç örgütlerinin kullandığı yöntemler ve söylemler bugün gençler arasında özenti haline gelmiş durumda. Mafyatik yaşam tarzı, güç gösterisi ve şiddet kültürü bazı çevrelerde başarı sembolü olarak pazarlanıyor.

Bu noktada medya ve eğlence sektörünün rolünü görmezden gelmek mümkün değildir. Güncel dizi ve filmlerde suç örgütleri, mafya liderleri, uyuşturucu ticareti ve yasa dışı ilişkiler çoğu zaman kahramanlaştırılarak sunuluyor. Şiddet normalleştiriliyor, suç romantikleştiriliyor. Genç zihinler, doğru ile yanlışı ayırt edecek yaşa gelmeden bu içeriklerin etkisi altında kalıyor. Sonuç olarak suç, ahlaki bir sorun olmaktan çıkıp sıradan bir yaşam biçimi gibi algılanmaya başlıyor.

Daha da endişe verici olan ise bağımlılık sorunudur. Sigara, alkol, uyuşturucu ve dijital bağımlılık yaşı her geçen gün düşüyor. Uzmanların yıllardır dikkat çektiği tehlike artık kapımızda değil; evlerimizin, okullarımızın ve mahallelerimizin içinde. Çocuk yaşta bireyler zararlı alışkanlıklarla tanışırken, onları koruyacak sosyal mekanizmalar giderek zayıflıyor. Bağımlılık yaşının neredeyse ilkokul seviyelerine kadar indiği yönündeki iddialar, geleceğimiz adına ciddi bir alarm niteliğindedir.

Toplumun en temel ihtiyacı olan güven duygusu da hızla yok oluyor. İnsanlar çocuklarını gönül rahatlığıyla okula gönderemiyor. Aileler parklarda, piknik alanlarında veya toplu taşıma araçlarında kendilerini güvende hissetmiyor. Trafikte her an bir tartışmanın büyüyebileceği düşüncesiyle hareket ediyor. Bu durum yalnızca bireysel bir korku değil, toplumsal bir huzursuzluğun göstergesidir.

Peki çözüm nerede? Ne yazık ki denetim mekanizmaları birçok alanda yetersiz kalıyor. Toplumun vicdanı olması gereken sivil toplum kuruluşlarının büyük bölümü etkisiz durumda. Gençleri koruyacak, aileleri bilinçlendirecek, bağımlılıkla mücadele edecek güçlü ve sürdürülebilir projeler yeterince görünmüyor.

Siyaset kurumuna baktığımızda ise toplumun gerçek sorunlarından çok siyasi hesapların ön plana çıktığını görüyoruz. Oysa bir ülkenin geleceği seçim hesaplarından değil, yetiştirdiği nesillerden geçer. Eğer çocuklarımızı ve gençlerimizi kaybedersek, ekonomik başarıların, büyük projelerin veya siyasi zaferlerin hiçbir anlamı kalmayacaktır.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey daha fazla kutuplaşma değil; ortak akıl, güçlü eğitim politikaları, etkin denetim mekanizmaları ve ahlaki değerleri yeniden inşa edecek toplumsal bir seferberliktir. Çünkü toplumlar ekonomik krizlerden çıkabilir, doğal afetlerin yaralarını sarabilir; ancak ahlaki çöküşün bedeli çok daha ağırdır.

Henüz geç değil. Ancak her geçen gün bu sorunu görmezden gelmek, geleceğimizden bir parçayı daha kaybetmek anlamına geliyor. Sessiz kalmak çözüm değildir. Toplumun her kesimi bu gidişata karşı sorumluluk almak zorundadır. Aksi halde bugün şikâyet ettiğimiz sorunlar, yarının normal yaşam düzeni haline gelecektir.